Goede voornemens met een daltonhart

Januari. Het moment waarop agenda’s weer strak worden getrokken, plannen worden gesmeed en goede voornemens ons bijna vanzelf lijken toe te roepen. Ook in het onderwijs ontkomen we er niet aan. Nieuwe jaarplannen, aangescherpte doelen, verbetertrajecten en ambities die ons richting moeten geven. Verbeteren en groeien is immers ons vak. Maar wat doen goede voornemens eigenlijk met ons, en vooral: wat doen ze met onze scholen?

In daltonscholen zijn we gewend om vooruit te kijken. Reflecteren op wat beter kan zit in ons DNA. We leren leerlingen plannen, verantwoordelijkheid nemen en kritisch kijken naar hun eigen handelen. Diezelfde houding nemen we als professionals vanzelfsprekend ook mee. En toch… soms is het tempo hoog. Soms lijken we van evaluatie naar evaluatie te rennen, van ontwikkeling naar ontwikkeling, alsof stilstaan geen optie is.

Mijn goede voornemen voor dit jaar is daarom misschien wel een beetje dwars: meer genieten. Genieten van alles wat er al is. Van de momenten waarop leerlingen eigenaarschap laten zien, van samenwerkend leren dat vanzelf lijkt te gaan, van teams die elkaar vinden in vertrouwen en openheid. Genieten van een daltonles die klopt, van rust in de school, van kleine successen die samen grote betekenis hebben.

Wat hebben we eigenlijk aan goede voornemens als we vergeten te zien wat er al groeit en bloeit? Dalton leert ons immers dat vrijheid en verantwoordelijkheid hand in hand gaan. Vrijheid om te ontwikkelen, maar ook verantwoordelijkheid om te erkennen wat werkt. Reflectie is niet alleen kijken naar wat beter moet, maar ook naar wat goed is. En misschien zelfs: naar wat gekoesterd mag worden.

Dat betekent niet dat we stoppen met verbeteren. Integendeel. Maar verbeteren krijgt meer betekenis als het voortkomt uit waardering. Als we bouwen op kracht in plaats van alleen te repareren wat schuurt. Als we ruimte maken om trots te zijn – op onze leerlingen, op onze collega’s, op ons prachtige beroep.

Laten we dit jaar in daltonstijl blijven denken én voelen. Bewust omgaan met tijd. Effectief werken, maar ook tijd nemen om stil te staan. Samenwerken, niet alleen aan nieuwe plannen, maar ook in het vieren van wat lukt. En vooral: elke dag weer genieten van het feit dat we mogen werken in scholen waar vertrouwen, autonomie en verbondenheid centraal staan.

Misschien is dát wel het mooiste goede voornemen: niet harder rennen, maar met aandacht blijven lopen. Met een daltonhart, vol overtuiging en met plezier.

Met vriendelijke groet,

Ben Vrolijk
Penningmeester NDV